در هفته ای که گذشت روز خانواده و روز جهانی ایدز رو داشتیم که هر دوی اینها با هم در اتباط هستند .
ایران جزء کشور هایی هست که در اون اعتقاد به خانواده میزان بالایی رو داره و همه ما این رو خوب میدونیم که سست شدن یا از بین رفتن خانواده باعث از بین رفتن انسان و ارزشهای انسانی است.
ولی در عمل چقدر به این مسئله پایبند هستیم و در خود احساس تعهد و اخلاق می کنیم و در حفظ کانون خانواده هایمان کوشا هستیم ؟اصلا" می دونیم برای چی به دنیا اومدیم؟برای لذت بردن اون هم از هر راهی؟! یا برای انسان شدن؟!
حواسمون هست که راه رو درست میریم یا نه؟! میدونیم که هر کسی در خانواده و جامعه چه حق و حقوقی داره ؟!هر عضوی در خانواده نیازمند احترام و تایید بجا و به اندازه است،تنها بزرگترهای یک خانواده به احترام و تایید نیاز ندارند!
هر پدر و مادری اگر احترام فرزندان خود را حفظ کنند و به آنها احساس ارزشمندی بدهند آنها هر گز به مشکلات این چنینی مثل :بی بندو باری جنسی اعتیاد های مختلف مثل اعتیاد های تزریقی (رفتارهای پر خطر)که همه باعث شیوع بیماری ایدز می شود ،نخواهند رفت.و در آینده نیز خواهند توانست خانواده ای منسجم تشکیل دهند البته چه بسا عکس این هم مصداق یابد ،یعنی کسانی که بیش از حد لازم و افراطی فرزندانشان را تایید و تشویق میکنند،(چون معمولا" این دسته از مردم با وارد شدن به جامعه و روبرویی با واقعیتهای جامعه دچار افسردگی خواهند شد)و صد البته که خیرالامور اوسطها.
و اما این دلیل بر این نیست که هر انسانی به هر عمل زشتی دست بزند و داعیه ی این را داشته باشد که وضعیت من چنین و چنان بوده و این را مجوزی برای خود قلمداد کند بلکه انسان بالغ همان است که خود خواسته باشد.
با آرزوی سلامتی برای یک یک هم وطنانم